Otwarcie wystawy Władysława Strzemińskiego
„Rysunki, szkice, projekty” - Galeria Sztuki PROGRAM -
Środa, 19 lutego 2003
/ z relacji Artinfo
/
Na otwarciu
wystawy, zajadając paluszki i chipsy, można było wysłuchać krótkiego
wprowadzenia do twórczości Strzemińskiego a następnie, sącząc
wino, bliżej przyjrzeć się jego pracom. A są to prace w większości
z lat 30. i 40. zeszłego wieku, czyli tytułowe rysunki, szkice i
projekty (ponad dwadzieścia) realizowane na papierze, rzadziej kalce,
przy
użyciu ołówka, akwarel czy temper i ich kombinacji.
W zbiorze eksponowanych dzieł znalazły się również
rekonstrukcje komputerowe dwóch zaginionych prac Władysława
Strzemińskiego, pochodzące z 1926 roku a funkcjonujące w
świadomości świata artystycznego jako „Kompozycje”. Owe rekonstrukcje
zostały stworzone na podstawie ilustracji w czasopiśmie „Zwrotnica”,
z którym Strzemiński współpracował w latach dwudziestych
ubiegłego stulecia.
Na wystawie możemy także obejrzeć z niemniejszym zainteresowaniem
dwie prace Stefana Krygiera, ucznia Strzemińskiego. Jedna z nich
to tempera i ołówek na papierze będąca rekonstrukcją szkicu
Strzemińskiego do
płaskorzeźby zatytułowanej „Wyzysk kolonialny”, a która to
płaskorzeźba zdobiła wnętrze kawiarni „Egzotycznej” w Łodzi, mieście,
w którym żył i tworzył od 1931 roku aż do swojej śmierci
dwadzieścia jeden lat później. Druga z prac Krygiera to namalowany
w 1982 roku olejem na płótnie portret Władysława Strzemińskiego
w wygodnej pozie z papierosem w dłoni.
Cała twórczość Strzemińskiego nosi wyraźne
„piętno” kubizmu, puryzmu i neoplastycyzmu. Pośrednio z tych nurtów
a w głównej mierze z
własnych wieloletnich przemyśleń narodziła się jedna z najoryginalniejszych
koncepcji filozoficznych współczesnej awangardy – unizm,
zaliczana w poczet awangardy konstruktywistycznej, której
niekwestionowanym twórcą i propagatorem w Polsce był Władysław
Strzemiński. Wzmiankowany unizm głosił –
podając za Ireną Kossowską – ”jedność dzieła sztuki z miejscem,
w jakim powstaje” a nadto jedność optycznej czy wręcz matematycznej
zależności kształtów od siebie. Po poszukiwaniach w obrębie
odchodzenia od dynamiki obrazu i imaginacji przestrzennej, jakie
czynił Strzemiński w latach 20. poruszając się na płaszczyźnie abstrakcji
form i barw, następna dekada jego twórczości, to dojrzałe
prace unistyczne zawierające się wyłącznie w kompozycjach fakturowych,
opierających swą zasadność konstrukcyjną na jednolitym odwzorowaniu
pewnych schematów przestrzennych najczęściej o charakterze
powtarzających się wypukłych elementów. Natomiast struktury
figuralne Strzemińskiego z lat 30. to, jak pisze Kossowska, „małoformatowe,
intymne obrazy olejne malowane dla odpoczynku, w których
zasadniczą rolę odgrywały stosunki przestrzenne między plamami barwnymi
i
(...)giętką linią aluzyjnie nawiązującą do form natury”.
Nieoceniony wkład Strzemińskiego w dzieje
światowej awangardy opiera się na fundamencie artystycznych porozumień
z innymi ówczesnymi pionierami avant-artu jak chociażby Kazimierzem
Malewiczem czy Władimirem Tatlinem, ale także na jego własnych artystycznych
poszukiwaniach w niestygnącej, wiecznie rozedrganej materii rzeczywistości.
|
wybrane prace z wystawy / choosen works from exhibition/
 - informacje o możliwości zakupu
objektu I wystawach
|
