Izabella Gustowska – urodzona w 1948 r. w Poznaniu. Profesor zwyczajny, pracownik poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych, na uczelni tej (wówczas PWSSP) uzyskała dyplom w 1972 r. W twórczości używa różnych mediów, podstawowe to fotografia i film. Na jej ponadtrzydziestoletnią aktywność artystyczną składają się przede wszystkim cykle prac: Względne cechy podobieństwa (1979-90), Sny (1990-94), Płynąc (1994-97), Śpiewające pokoje (1996-2000), Względne cechy podobieństwa II (2000), L’amour passion (2001), Life is a Story (2002). Człowiek, idea ciała kobiety w dialogu między rzeczywistością potoczną a wewnętrzną rzeczywistością autorki znajdują się w centrum uwagi jej twórczości. Powracają w niej nieustannie pytania o naturę rzeczywistości, o realność doświadczenia, o granice między podobieństwem a różnicą, granice tego, co jest, z tym, co było lub co będzie. Realizacjom towarzyszy wrażenie zanurzania się w chłodną otchłań sprawiającą, że człowiek bez wysiłku unosi się, widząc siebie jak we śnie. Sen łączy rzeczywistość z iluzją, czasami pochłania, zatrzymując w sobie bez możliwości powrotu. Artystka granice znaczeń wyznacza ostrożnie i delikatnie, mobilizując świadomość zapętlonymi wielokrotnie wątkami. Cielesność w realizacjach Gustowskiej nabiera zaskakującej postaci. Bo oto przestaje być materialna. Przezroczystość zjaw, duchów, niematerialność odbić jest jak zanurzenie w surrealnym środowisku. Odbiera poczucie faktycznej, namacalnej rzeczywistości i pozwala na swobodne tworzenie się wewnętrznego świata. Wiele razy artystka dotyka i pokazuje aspekt przemijania, procesu, któremu nic nie może się oprzeć. Prace Gustowskiej niejednokrotnie zatrzymują się na skraju tajemnicy. Poddawani jej oddziaływaniu płyniemy, świadomie ulegając różnym prądom. Przedstawiając obrazy, które nie opisują ani nie wyjaśniają świata, tworzy grę, pokazując, że rzeczywistość istnieje poza jakąkolwiek próbą mówienia o niej. Wielokrotnie splata namiętności: radość ze smutkiem, miłość z nienawiścią, spokój z gniewem. Bywa, że pojawiają się w jej twórczości wizerunki dzieci. Są jakby wspomnieniem, nierealnym, z daleka przywołanym obrazem. Umieszczone w szkatułkach, ukrywają się przed zapomnieniem. Multimedialnym realizacjom często towarzyszy znaczący dźwięk – niezwykle cenny element, nadający klimat i wyznaczający sposób odczuwania. Przy pierwszym kontakcie napełnia, otacza i pochłania. Izabella Gustowska tworzy bogate i niezwykle spójne dzieło przepełnione poezją. Często wskazuje w swoich pracach na źródło inspiracji: twórczość znanych artystek, takich jak Virginia Woolf czy Sylvia Plath.
